external image adonis.jpg











Αρίων ο Μηθυμναίος,

Ο μύθος τον θέλει να ταξιδεύει τραγουδώντας, καθισμένο στην πλάτη ενός δελφινιού.


Η Μυτιλήνη είναι νησί στο βορειοανατολικό Αιγαίο στην είσοδο του Αδραμυττηνού κόλπο και πολύ κοντά στη Μικρασιατική ακτή.
Στην αρχαιότητα ονομαζονταν ως εξής: Πελασγία, Ίσσα, Αιθιοπία - Αίγειρα (μελαμψή), Μυτωνίς, Ιμερτή (ποθητή), Λασία (πυκνόδενδρη) και Μακαρία.
Η μυθολογία οι παραδόσεις, τα γλωσσικά ιδιώματα, η προφορά, αλλά και ιστορικά στοιχεία σχετικά με τον αποικισμό και τους πρώτους κάτοικους της Λέσβου, δείχνουν την συγγένεια των Λεσβίων με τους Θεσσαλούς και γενικότερα με τους Αιολείς.
Από την μυθολογία, μαθαίνουμε ότι μετά τον θάνατο και τον διαμελισμό του Ορφέα από τις μαινάδες στη Θράκη, η θάλασσα ξέβρασε το κεφάλι και την λύρα του στην Λέσβο. Ο μύθος λέει ότι το κομμένο κεφάλι του Ορφέα συνέχισε να τραγουδάει και να χρησμοδοτεί στο μαντείο του κοντά στην Άντισσα, ενώ η λύρα λένε ότι υπήρχε κρεμασμένη στο ναό του Απόλλωνα στην Μυτιλήνη. Αυτός ο μύθος από τι φαίνεται καθόρισε με τρόπο αρχετυπικό την πολιτιστική φύση του τόπου.
Οι τέχνες και τα γράμματα και κυρίως η ποίηση, άνθισαν στο νησί από την πρώιμη αρχαιότητα.
Από τον 7ο π.χ. αι., παράλληλα με την μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, στη Λέσβο αναπτύσεται μια πολύ σημαντική στον Ελληνικό χώρο πνευματική και καλλιτεχνική άνθηση. Αν και το πολιτιστικό κέντρο αρχαίας Ελλάδας ήταν η Αθήνα, οι πόλεις της Λέσβου συνεισέφεραν ιδιαίτερα στο οικοδόμημα του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού.
Αυτό συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας και την σύγχρονη Ελληνική πολιτιστική ιστορία.
Μουσική και η ποίηση είναι από τις πιο αγαπημένες ασχολίες των Λεσβίων, Ο Τέρπανδρος ο Αντισσαίος, ο Αρίων ο Μηθυμναίος, -που ο μύθος τον θέλει να ταξιδεύει τραγουδώντας, καθισμένο στην πλάτη ενός δελφινιού,- και Κοιτίων ο Μυτιληναίος, συγκαταλέγονται στους περίφημους μουσικούς της αρχαιότητας.
Ο Τέρπανδρος γεννήθηκε στην Άντισσα αλλά δημιούργησε στην Σπάρτη όπου ίδρυσε μουσική σχολή και νίκησε σε μουσικούς αγώνες κατά την 26η ολυμπιάδα δηλ. το 676 – 673 π.χ. Στον Τέρπανδρο αποδίδετε η εφεύρεση της επτάχορδης λύρας η οποία ονομαζόταν «βάρβιτος=(λαγούτο η βιόλαντσέλο)», καθώς και η τελειοποίηση του «Νόμου»ενός ύμνου αφιερωμένου στην λατρεία του Απόλλωνος.
Ο Αρίων υπήρξε μεταγενέστερος του Τέρπανδρου και συνεχιστής του έργου του. Δημιούργησε στην αυλή του Περίανδρου στην Κόρινθο και ανέδειξε το χορικό τραγούδι και ιδιαίτερα τον διονυσιακό διθύραμβο σε σύνθετο και έντεχνο ποιητικό και μουσικό είδος.
Η λυρική ποίηση εκπροσωπείται στη Λέσβο από την Σαπφώ και τον Αλκαίο.
Ο Αλκαίος ο οποίος δεν έγραψε μόνο ερωτικά και συμποσιακά ποιήματα, αλλά και πολιτικά, εξορίσθηκε εξαιτίας της πολιτικής του δράσης στην Πύρρα, στην Λυδία και στην Αίγυπτο.
Η Σαπφώ γεννήθηκε στην Ερεσό, αναμείχθηκε και αυτή στην πολιτική, ακολουθώντας την παράδοση που επέτρεπε την ενεργό ενασχόληση των γυναικών της Λέσβου στα κοινά, εξορίσθηκε στην Σικελία και γύρισε για να ανοίξει στην Μυτιλήνη σχολή χορού και μουσικής.
Η Σαπφώ και ο Αλκαίος θεωρούνται οι θεμελιωτές της μελικής ποίησης, του είδους δηλαδή εκείνου πού συνδυάζει τον έμμετρο λόγω με την συνοδεία της μουσικής υπόκρουσης. Η ποίηση του Αλκαίου διακρίνεται για την απλότητά και την δύναμή της και από μετρική άποψη σημαντική είναι η συμβολή του στην ελληνική και λατινική ποίηση.
Η ποίηση της Σαπφούς, η οποία κατέχει την πρώτη θέση ανάμεσα στους λυρικούς ποιητές από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, αντλεί τα θέματά της από την καθημερινότητα και τα ανθρώπινα συναισθήματα και διακρίνεται για την χάρη της έκφρασης την σοφία στη σύνθεση και την δύναμη του πηγαίου αισθήματος.
Την επική ποίηση εκπροσωπούν o Λέσχης ο Πυρραίος και ο Τέλεσις o Μηθυμναίος. Ο λέσχης φέρεται ως ο συγγραφέας του έπούς "Μικρή Ιλιάς" και αν και γεννήθηκε στην Πύρρα κατά τα μέσα του 7ου π.χ. αιώνα, έζησε και έγραψε πιθανά στην Μυτιλήνη. Σύγχρονος του Λέσχη, ο Τέλεσις φέρεται ως δημιουργός έπούς με θέμα από τις Τιτανομαχίες ή Γιγαντομαχίες.
Ο Πιττακός θεωρείται ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας.
Οι ιστορικοί Ελλάνικος ο Μυτιληναίος, Μυρσίλος ο Μηθυμναίος, Χάρης o Μυτιληναίος, Ερμείας ο Μυθημναίος, οι φιλόσοφοι Θεόφραστος ο Ερέσιος, διάδοχος του Αριστοτέλη, Φανίας o Ερέσιος, Κράτυπος ο Μυτιληναίος, οι ρήτορες Αισχίνης, Ποταμών, Λεσβώναξ, ο αστρονόμος Μακρικέτας, ο κωμωδιογράφος Αλκαίος ο Μίκου, ήταν από τους διασημότερους άνδρες της αρχαίας Ελλάδας. Ο Ελλάνικος ο οποίος έζησε κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα, διακρίθηκε για την προσπάθειά του να ταξινομήσει το ιστορικό υλικό στο οποίο είχε πρόσβαση και να απαλλάξει την ιστορία από τα μυθολογικά στοιχεία. Ο Χάρης, σύγχρονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, συμμετείχε στις εκστρατείες του μεγάλου Μακεδόνα στρατηλάτη και τις κατέγραψε μαζί με την περιγραφή των χωρών πού επισκέφθηκε, σε δέκα βιβλία. Ο μεταγενέστερος ιστορικός Μυρσίλος ο οποίος έζησε τον 3 ο π. χ. αιώνα, στα έργα του "Λεσβιακά" και "Παράδοξα ιστορικά" έδωσε πολλές πληροφορίες για την Λέσβο.
Ο Θεόφραστος, μαθητής του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη Ίδρυσε μαζί με τον Αριστοτέλη, στην Αθήνα του 4ου αιώνα, την "Περιπατητική Σχολή" την οποία και διηύθυνε μετά τον θάνατο τον μεγάλου διδασκάλου τον έως το 287 π.χ.. Ακολούθησε τον Αριστοτέλη στην Λέσβο και στην Μακεδονία και συμμετείχε στις έρευνες του μεγάλου φιλοσόφου. Αναφέρονται 240 συγγράμματα του Θεόφραστου από τα οποία δυστυχώς σώζονται δύο για τα Φυτά και το έργο του "Χαρακτήρες".
Αξίζει να αναφερθεί επίσης η πολύ σημαντική μορφή Βενιαμίν ο Λέσβιος που ήταν λόγιος, μοναχός με σαφή την επιρροή από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό. Κατηγορήθηκε από εκκλησιαστικούς κύκλους για τη διδασκαλία της νέας φυσικής κοσμολογίας. Ως μέλος της Φιλικής Εταιρείας συμμετείχε στην οργάνωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων και στα πολιτικά δρώμενα της επαναστατημένης χώρας.
Η πνευματική αυτή παράδοση θα συνεχισθεί και στα νεότερα χρόνια με εκπρόσωπούς της:
Τον ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, τον ιστορικό και λογοτέχνη Γεώργιο Βαλέτα, τον λογοτέχνη, δημοσιογράφο και ακαδημαϊκό Στρατή Μυριβήλη, τον πεζογράφο και ακαδημαϊκό Ηλία Βενέζη, τούς λογοτέχνες Στρατή Δούκα και Αργύρη Εφταλιώτη, τον λογοτέχνη και πολιτικό Ασημάκη Πανσέληνο, τον ζωγράφο και γλύπτη Γεώργιο Ιακωβίδη, τον λαϊκό ζωγράφο Θεόφιλο Χατζημιχαήλ.
Το ότι η επίδραση των Λεσβίων και στην αρχιτεκτονική ήταν σημαντική, φαίνεται από το γεγονός ότι από το όνομα τους, χαρακτηρίζονται είδος τοιχοποιίας (Λεσβία οικοδομία) και αρχιτεκτονικό μέλος (Λέσβιο κυμάτιο). Η πρώτη είναι το δυσκολότερο σύστημα χτισίματος με πέτρα (οι αρμοί είναι καμπύλοι και αυτό επιτυγχάνεται με μολύβδινο έλασμα-κανόνα) και εφαρμόστηκε όχι μόνο στην Λέσβο, αλλά και στην Ιωνία και στην κεντρική Ελλάδα (Δελφοί, ενώ το Λέσβιο κυμάτιο στολίζει τα πιο λαμπρά μνημεία Ιωνικού ρυθμού της αρχαιότητας.
Σημαντικά λείψανα αρχαίων πόλεων σώζονται στην Άντισσα, στην Πύρρα, στην Αρίσβη, στην Ερεσό, στα Μάκαρα, στο Ξηρόκαστρο, στα Παράκοιλα, στην Αποθήκα του κόλπου της Καλλονής, στην Μυτιλήνη, και άλλα διάσπαρτα σε ολόκληρη την Λέσβο.
Καλωσορίσατε λοιπόν, σας προσκαλούμε να περιπλανηθείτε στις σελίδες του project μας για να γνωρίσετε τους ανθρώπους αυτούς του πνεύματος, τους τόπους που τους γεννήσαν αλλά και ποιά ακριβώς αξία έχει η προσφορά τους στον κόσμο του Ελληνικού πνεύματος.